شكر خندي بزن شوري برانگيز

گل اقبال من اي غنچه ناز

بهار آمد تو هم با او بياميز

بهارم دخترم آغوش وا كن

كه از هر گوشه گل آغوش وا كرد

زمستان ملال انگيز بگذشت

بهاران خنده بر لب آشنا كرد

بهارم دخترم صحرا هياهوست

چمن زير پر و بال پرستوست

كبود آسمان همرنگ درياست

كبود چشم تو زيبا تر از اوست

بهارم دخترم نوروز آمد

تبسم بر رخ مردم كند گل

تماشا كن تبسم هاي او را

تبسم كن كه خود را گم كند گل

بهارم دخترم دست طبيعت

اگر از ابرها گوهر ببارد

وگر از هر گلش جوشد بهاري

بهاري از تو زيبا تر نيارد

بهارم دخترم چون خنده صبح

اميدي مي دمد در خنده تو

به چشم خويشتن مي بينم از دور

بهار دلكش آينده تو

                                                                                                فريدون مشيري

به ياد مي آورم کودکي ام را ، به ياد مي آورم

به ياد مي آورم لحظه هاي التماس کودکانه ام را براي . .

. . براي . . براي يک بوسه از لبان مهربانت

از لبان غمگين اما مهربان

لبان غمگين اما مهربان تو 

به ياد مي آورم شبهاي ضجه و گريه را

شبهاي اشک و بغض

گير نده

دوستت دارم ، داشتم ، خواهم داشت

بيا براي يک لحظه فوران کن

بيا به اين فواره ي پر از احساس 

لحظه ي فرود را بياموز ، لحظه ي سر ريز ، لحظه اي براي شادي

لحظه اي برتر از هر لحظه ي ديگر

اي بابا! اين همه احساس و فن بيان براي چه ؟

به ياد مي آورم

تو را

بيا فروردين ۸۶ را به يادم بياور

بيا اگر . .

اگر هنوز راهي هست

بيا اگر راهي هست

لحظه اي فوران کنم ، لحظه اي از آن بالاي فواره ، سرريز کنم

بريزم

بزنم

بپاشم

بيا به يادم بياور

در اين زمانه ي سي ها و خردادها و جمعه هاي سياه و سبز

بيا بيادم بياور

بيا به ياد جواني ، لحظه اي لخت کن پاهايت را

که از تظاهرات خسته اند

و من

من باز عاشق شوم

بيا به يادم بياور

بيا با هم ساعت ها راه برويم و دستانمان را به علامت عشق در هم حلقه کنيم درست مثل V

بيا روبان سبز ببنديم اما به دنبال پس گرفتن رايمان نباشيم

 به يادم بياور که مي شود رنگ عشق باشيم

 حالا که زمانه ي رنگ هاست و V ها ،

من و تو هم در ميان مردم ، رنگ عشق بزنيم به V هايمان

تا عاشقانه ها باشد

تا ما باشيم

تا ديگر هيچ گرگ صفتي ، نقش ميش نگيرد و هيچ ميشي ، نقش گرگ

 به من ياد بده

نگذار تمام شود

اي کاش نگذاري تمام شود

اي کاش رنگ فرودين بزنيم به تير داغ و خسته

به يادم بياور

لحظه هاي برخورد را

برخورد گلي سرخ به ازدحام

و برخورد گرماي نفسها به هم

بيا دين را از سياست جدا کنيم چنانکه سیاست را از عشق

بيا اگر نتوانستيم قدمي به جلو برداريم

به عقب نيز

نرويم

متین ترین کلمه عشـــق است **** جذاب ترین کلمه آشنــــایی است

پاکترین کلمه وجدان است *** زشت ترین کلمه خیــــانت است

                   بدترین کلمه بی وفـــایـی است *** سخت ترین کلمه تنهــــایــی است                     

       و تلخ ترین کلمه جـــــدایی است

                      امروز کسی محرم اسرار کسی نیست 

                     من تجربه کردم که کسی یار کسی نیست

                      اگر چه از نامردی مردان زمین ها خوردم

                      اما بازم در حق همه نامردها.مردی میکنم

                      امشب ای ماه به درد دل من تسکینی

                     آخر ای ماه تو هم درد من مسکینی

                                      و اما

                         اگر معنای عشق را درک کردم

                               به برکت وجود توست

کاش میدانستی، بعد از آن دعوت زیبا

به ملاقات خودت
من چه حالی بودم
خبر دعوت دیدار، چو از راه رسید

پلک دل باز پرید

من سراسیمه به دل بانگ زدم
آفرین قلب صبور، زود برخیز عزیز

خاطرم را گفتم: زودتر راه بیفت
هر چه باشد، بلد راه تویی

ما یک عمر بدین خانه نشستیم وتو
تنها رفتی
بغض در راه گلو گفت:
مرحمت کم نشود

گویا با من بنشسته دگر کاری نیست
جای ماندن چون دگر نیست،
از اینجا بروم

مژده دادم به نگاهم، گفتم:
نذر دیدار قبول افتاده است

و تپش های دلم را گفتم:
اندکی آهسته، آبرویم نبری
عقل، شرمنده به آرامی گفت:
راه را گم نکنیم!!
خاطرم خنده به لب گفت: نترس

نگران هیچ مباش
سفر منزل دوست،
کار هر روز من است
چشم بر هم بگذار، دل تو را خواهد برد
...
وه چه رویای قشنگی دیدم
خواب، ای موهبت خالق پاک

خواب را دریابم
که تو در خواب، مرا خواهی خواست
که تو در خواب، مرا خواهی خواند

و تو در خواب، به من خواهی گفت:
تو به دیدارمن آ
آه، کاش میدانستی

اندام نگاه مرده ام با دهان مرده ی بیچاره می خندم هنوز گاه چون طفلی میان گاهوار سینه ام می دوم

 در باغ رویاها و می گردم هنوز " بی کسی " مانند فانوسی نگاهم می کند رو به راهم کرده تنهائی و در

بندم هنوز آه شبها بی تو طومار غزلهای هنوز چون طناب تیره می پیچد به اندام ام هنوز روح سر گردان و

 بی تاب تن دیوانه ام روی سرخ عشق را پژمرده و زردم هنوز کاش دنیا مثل کندوی عسل بود ودلم شهد

می نوشید از شیرینی دردم هنوز

دوست داشتم زندگی را بدون گفتن کلمه ای بگذارانم

بیا تنها کلماتی را بر زبان آورم

که هنگام عشق و روشنایی به آن احتیاج داریم

کلماتی بسیار اندک در حقیفت بی نهایت

کمتر از برگها برشاخسار درخت زیرفون

کریستین بوین

   آیا بـرای چـشمهای من تو عزیزترین نـیـسـتی؟           

آیــا درون هـمـه رگ هــایــم جـــاری نیـستــی؟

آیا آمیخته با زندگی و سازنده روح من نیستی؟

آیا صدای تو مرحمی برای دل تنهای من نیست؟

آیا وجود تو آرامشی چون برای روح من نیست؟

آیا لبخند پرمهرت برای قلب من چون نوازشی از تو نیست؟

آیا یادت چون درمانی برای نزدیکی من نیست؟

آنگاه که عشق من تو را میخواند در پس او برو

  به چشمانم بنگر و روحم را با خود ببر